|
Een verslag van de
zomerconcertreis van het Maasstedelijk Meisjeskoor
van 19 t/m 26 juli 2008
naar Schneeberg, Duitsland.
19-7 Om zes uur verzamelen en
half zeven vertrekken; in die tussentijd moest buschauffeuse
Mariëlle een reusachtige hoeveelheid bagage in de onderkant van de
bus werken. En behoorlijk op tijd gingen de 16 van het koor de bus
in gevolgd door Anneke, Astrid, Diana, Renate, Willem en
ondergetekende. Het reisdoel was het stadje Schneeberg in Saksen.
Een lange rit dus, die de hele dag in beslag zou nemen. Merel
vroeg na een kwartier aan me of we er al bijna waren.
Er waren twee rustpauzes, ook al voor Mariëlle die dat vanwege
rijtijden beslist moest.
Om vier uur waren we er. Ons verblijf een –dansschool- was niet
helemaal bereikbaar voor de bus, dus moest er weer flink gesjouwd
worden.
Van buiten een gebouw dat vroeg om een verfje; van binnen moest
ook het nodige gebeuren. Daar waren ze druk mee bezig. ‘s Ochtends
had je dan wel eens het idee dat je bij de tandarts geholpen werd.
Het indringende geluid van boren!
Maar onze verblijven waren goed. Twee grote balletzalen voor de
kleine meiden en de pianist. De rest deed het met wat kleinere
ruimtes.
Nadat alles zo’n beetje was ingericht gingen we om 19.00 uur
direct repeteren in de St. Wolfgang, een kerk met een reusachtige
akoestiek.
20-7 Muzikaal meewerken aan
een goed bezette kerkdienst. Anneke was onder de indruk van de
ruimte en we mochten er iets moois van maken. Toen we uitgezongen
waren riep de predikant het koor naar voren en ieder koorlid kreeg
een zegen mee.
Een deel van de collecte was voor het koor. Voor onze
penningmeester reden om nog blijer te kijken.
s’ Avonds naar de familie Günther (Godfried en Sabine) voor het
avondeten. Eerst in hun prachtige tuin met schapen en konijnen. Na
afloop mochten geïnteresseerden ook nog in hun eeuwenoude kelder
kijken. Met spinnenwebben en holle geluiden een griezelkelder.
21-7 We zongen in
verzorgingshuis Hartenstein. Met veel mensen die goed naar ons
luisterden. Er waren er die vertelden dat ze op deze belevenis wel
een half jaar konden teren. Dezelfde dankbare geluiden hoorden we
de rest van de week vaker en je kon het ook aan de gezichten zien.
Zo beteken je wat voor een ander.
Bijzonder was ook de aanwezigheid van de burgemeester van
Schneeberg.
s’ Middags was er een speurtocht waarbij meen ik de groep van
Lisanne won.
Er volgde nog een barbecue bij het strandbad Filzteich, een meer
dat vroeger gebruikt werd voor de winning van zilvererts. Wij
hoopten er op een dag in te kunnnen zwemmen..... Maar de
temperatuur liet dat niet toe.
22-7 Anneke had een zaal met
een mooie vleugel ontdekt en zo konden we die dag eens flink
repeteren. We gingen aan het Schneebergfestival meewerken.
Feest in de stad met een groot podium met modeshows, dansende
meisjes en een concert door ons op de binnenplaats van het
Snorrhuis.
Die binnenplaats werd geheel gevuld met een enthousiast publiek en
samen met een kamerkoor zongen we de sterren van de hemel. Het was
die dag (22 juli) Bergstreittag: de staking van de mijnwerkers in
1496-1498 wordt dan herdacht. Ze bereikten toen met de staking een
loonsverhoging van ongeveer 10 euro.
Er zijn optochten met muziekcorpsen in prachtige kostuums en
klederdrachten. Daar hebben we alles van gezien.
23-7 We reizen nu een 50 km
naar Annaberg, een stad met een bijzondere kerk gewijd aan St.
Anna. De kerk is inderdaad heel mooi van binnen met een hoge
toren. En natuurlijk zingt het koor een paar liederen. Daarna
kunnen we het stadje bekijken en wat kopen in de winkeltjes.
s’ Middags een optreden in een diaconessenhuis (een
verzorgingshuis met vrouwen in een soort verpleegstersuniform van
vroeger). Na afloop ook weer een heerlijk maal, alleen waren ze
wat mij betreft iets te royaal met de boter. Speciaal voor ons
werd het carillon in beweging gezet met o.a. “Der Mond is
aufgegangen”.
24-7 We gaan weer zingen in
Bejaardencentrum Burkhardtsgrün. Weet u dat we deze week 7
optredens hadden!
Het is een dag waarop de kinderen zich gaan voorbereiden op de
bonte avond en dat betekent dit jaar veel bijdragen. Een circus.
Muziek op saxofoon, klarinet, keyboard, zang over Olga en de Wolga
en een speciaal voor dit kamp geschreven lied op de wijs van
Jingle Bell, gezongen door Peter van Es.
Peter was deze week vooral solistisch te beluisteren in “Auf der
Heide blühn die letzten Rosen” en het was goed dat hij nu iets
anders kon laten horen.
25-7 Deze dag 2 concerten,
eerst voor de Seniorenclub Schneeberg.
Dit bleek een volgepakt zaaltje te zijn met minimale plaatsruimte.
Zelfs hier ging het goed.
En dan zingen in een ruïne. Het is het overblijfsel van kasteel
Hartenstein. Dit kasteel werd door de Amerikanen in april 1945
gebombardeerd, vandaar die ruïne. Maar wat een entourage… en alle
banken waren bezet met een meelevend publiek. Anneke speelde op
haar klarinet “The entertainer” en Peter zong “Auf der Heide”. De
meisjes zongen werken van Mendelssohn, Haydn, Mozart en
volksliederen. Verder Chili Con Carne en Under The Sea.
Met een buiging werd afscheid genomen van het enthousiaste publiek
en toen: een fantastische barbecue met worstjes, fris en bier.
Astrid, één van de begeleiders, kon zich niet beheersen en nam
stiekem een slokje bier van de pianist -hij zag het toch niet!-
Laat hij het nu wel zien!
26-7 Terugreis: vroeg op, om
kwart voor zes. De bus kon dicht bij het gebouw komen en iedereen
deed z’n best om alles weer op te ruimen en in te pakken. Onderweg
gingen we er nog twee keer uit. De laatste keer voor een ijsje.
De penningmeester zou trakteren. Maar een blik van Willem in de
bak was genoeg: te duur, wel €2,50. “Bij MacDonald zijn ze € 1,-
“. En daar zijn we dan ook later geweest. Maar u ziet dat deze
penningmeester er wezen mag. Trouwens, Diana was een goede
leidster. Peter en Astrid zorgden voor prima eten en Renate was onder
meer voor de zorg van de kinderen onvervangbaar. En het
hele koor was heel fijn om een week mee te maken!
Wiebe Zeilstra (pianist)
|
